Wanneer de software de baas speelt
Stel je voor: je ontvangt een betaalverzoek van dertig dollar. Niet van een klant, en ook niet van je boekhouder. Het geld komt van een stukje software dat jou zojuist heeft ingehuurd om duiven te tellen in een stadspark. Het klinkt als een scene uit een slechte sciencefictionfilm, of misschien een flauwe grap, maar dit is precies wat er gebeurt op platforms zoals ‘RentAHuman’. We zijn gewend aan het idee dat wij AI gebruiken als een soort super-stagiair die onze mailtjes tikt of data analyseert. Maar wat we nu zien ontstaan, draait die rollen volledig om. AI-agents – autonome programma’s met een doel en vaak een eigen digitaal budget – lopen tegen de grenzen van hun digitale bestaan aan. Ze kunnen perfect een strategie bedenken, maar ze kunnen (nog) niet fysiek inbellen bij een klantenservice die eist dat je een mens spreekt, of een pakketje van A naar B brengen. In plaats van vastlopen, besteden ze dit werk nu uit. Aan ons. Eerlijk gezegd voelt het wat ongemakkelijk: wij worden de ‘handjes’ van het systeem dat we zelf gebouwd hebben.
De economie van de ‘Agentic AI’
Je vraagt je misschien af: moet ik hier als ondernemer iets mee, of is dit pure hype? Het is verleidelijk om dit af te doen als een gimmick. En laten we eerlijk zijn, veel van de huidige opdrachten op dit soort platforms zijn inderdaad marketingstunts of experimenten van tech-startups. Maar kijk door die ruis heen, en je ziet een fundamentele verschuiving in hoe we naar automatisering kijken. We bewegen van ‘automatisering’ (een script voert stap A, B en C uit) naar ‘autonomie’ (een agent krijgt een doel en zoekt zelf de middelen). Dit noemen we in vaktaal vaak ‘human-in-the-loop workflows’, maar laten we dat jargon direct vergeten. Waar het op neerkomt: software krijgt een portemonnee. Dat verandert de dynamiek in de markt. Als een AI-agent zelfstandig kan beslissen dat het goedkoper is om een freelancer in te huren voor een taakje van vijf minuten dan om jou als ondernemer wakker te bellen, win je tijd. Het gaat niet om robots die de wereld overnemen, maar om systemen die slim genoeg zijn om hun eigen beperkingen te herkennen en daar menselijke intelligentie – of simpelweg menselijke vingers – voor in te kopen. Dat is geen toekomstmuziek; de infrastructuur (zoals crypto-wallets voor bots) wordt nu gelegd.
Stunt of strategie?
Moet je je nu direct aanmelden om klusjes voor bots te doen? Waarschijnlijk niet. De realiteit is dat veel van deze platforms nu nog in de kinderschoenen staan; het is vaak nog houtje-touwtje, zoals ook bleek uit de ervaringen van journalisten die probeerden zo’n ‘gig’ te pakken te krijgen. Het werkt vaak niet, of de betaling is gedoe. Maar de les voor het MKB zit hem niet in het platform zelf, maar in de denkwijze. Kijk eens naar je eigen processen. Waar loopt jouw automatisering vast omdat er ‘even een mens naar moet kijken’? Tot nu toe betekende dat vaak dat het hele proces stopte tot jij tijd had. De belofte van deze technologie is dat software dat gat zelf kan opvullen. Het is een interessant gedachte-experiment voor de vrijdagmiddag: welk deel van jouw werk zou je eigenlijk prima door een software-agent laten managen, inclusief het inhuren van tijdelijke menselijke hulp? Het klinkt nu nog als een ver-van-je-bed-show, maar de grens tussen ‘collega’ en ‘software’ wordt in rap tempo vloeibaar.